Najczęściej zadawane pytania (190) Ortografia (464) Interpunkcja (160) Wymowa (61) Znaczenie (175) Etymologia (254) Historia języka (21) Składnia (253) Słowotwórstwo (98) Odmiana (265) Frazeologia (108) Poprawność komunikacyjna (196) Nazwy własne (311) Wyrazy obce (62) Różne (144) Wszystkie tematy (2572)
w:
Uwaga! Można wybrać dział!
Odmiana2011-02-26
Proszę o odpowiedź, jak forma poprawna postrzeganie przez przedszkolaków czy przez przedszkolaki.
Forma przedszkolaków będzie odnosiła się tylko do chłopców, przedszkolacy bowiem to chłopcy chodzący do przedszkola (w bierniku – kogo? co? – przedszkolaków). Jeżeli jednak chce Pani w stwierdzeniu postrzeganie przez przedszkolaki wskazać na ogół przedszkolaków (czyli i na dziewczynki, i na chłopców), to wówczas należy użyć formy przez przedszkolaki.
Joanna Przyklenk
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2011-02-26
Czy nazwiska żeńskie: Dziurka, Hebda należy odmieniać?
Tak, te nazwiska odmieniają się tak, jak rzeczowniki zakończone na –a typu wdowa, dziurka, bieda, czyli:
D. Dziurki, Hebdy;
C. i Ms. Dziurce, Hebdzie;
B. Dziurkę, Hebdę;
N. Dziurką, Hebdą.
Joanna Przyklenk
Składnia2011-02-26
Odzyskano 504 książki czy 504 książek?
Odzyskano pięćset cztery książki, a nie odzyskano pięciuset czterech książek.
Joanna Przyklenk
Znaczenie2011-02-26
Jakiś czas temu powszechne stało się określenie senior w znaczeniu człowiek stary. Ze słowników etymologicznych dowiedziałam się, że senior ma bardzo bogatą historię, ale zastanawiam się, kiedy i dlaczego zaczęto stosować go w obecnym, eufemistycznym przecież, kontekście. Mam wrażenie, że senior używany jest zwykle, kiedy mowa o starości aktywnej np. o uniwersytetach trzeciego wieku. Czy językoznawcy analizowali już to najnowsze zastosowanie określenia senior i jaki ewentualnie był wynik takiego badania?
Wyraz senior jest latynizmem, czyli zapożyczeniem z języka łacińskiego (łac. senior ‘starszy’ stopień wyższy od senex ‘stary’ (zob. W. Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, Warszawa 2007)). We współczesnej polszczyźnie funkcjonuje on w znaczeniach: 1) książk. a) ‘najstarszy wiekiem członek rodziny, rodu (ojciec, brat)’ (Senior rodu), b) ‘najstarszy wiekiem lub latami pracy członek jakiegoś zespołu, jakiejś społeczności’ (Senior polskich literatów, Senior zawodu nauczycielskiego), 2) sport. ‘zawodnik w wieku odpowiednim do uprawiania danej dyscypliny sportu, zwykle mający ukończone 19 lat’ (Zawody seniorów), 3) hist. a) ‘w Polsce dzielnicowej: najstarszy z Piastów, któremu podlegali książęta poszczególnych dzielnic’, b) ‘w prawie lennym: feudał sprawujący opiekę nad zależnym od niego wasalem’ (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza). Przytoczone definicje pokazują, że słownik ten nie notuje znaczenia wyrazu senior jako eufemizmu dla ‘człowiek stary’. Również A. Dąbrowska w publikacjach Eufemizmy współczesnego języka polskiego (Wrocław 1993) oraz Słownik eufemizmów polskich, czyli w rzeczy mocno, w sposobie łagodnie (Warszawa 2009) nie wymienia wśród eufemizmów dotyczących wieku człowieka wyrazu senior. Badaczka zwraca uwagę, że unikanie mówienia wprost o starości jest charakterystyczne dla społeczeństw o wysokim poziomie cywilizacyjnym, w których przeciętna długość życia jest stosunkowo duża. Panujący w wielu współczesnych społeczeństwach kult młodości powoduje, że o wieku się nie mówi, albo mówi w sposób łagodny. To „odmładzanie” starości odbywa się za pomocą różnych środków językowych (A. Dąbrowska: Eufemizmy…, s. 137-138). Na pewno użycie nazw senior i seniorka, podobnie jak eufemizmów typu osoba niemłoda / nie pierwszej młodości / starsza / dojrzała pozwala uniknąć negatywnych konotacji związanych ze starością. W tym sensie wyrazy senior i seniorka są nazwami zastępczymi, wzbudzającymi pozytywne (lub neutralne) skojarzenia, dla rodzimych nazw starzec i staruszka, stary / stara (o osobie) (por. dom starców i dom seniora). Określenie senior funkcjonuje jako element m.in. wyrażeń klub seniora, bal seniora, edukacja seniorów związanych z różnymi formami aktywności ludzi starszych. Trudno jednak jednoznacznie określić, od kiedy nazwa senior używana jest w polszczyźnie w tym znaczeniu. Nie w każdym wypadku określenie senior odnosi się również do starości aktywnej, o czym świadczy chociażby tytuł książki Jolanty Twardowskiej-Rajewskiej Senior w domu – opieka długoterminowa nad niesprawnym seniorem (Warszawa 2007).
Barbara Mitrenga
Interpunkcja2011-02-26
Czy można zastosować przecinek przed słowem informuję w konstrukcji Nawiązując do otrzymanej korespondencji, informuję, że...?
Zdecydowanie trzeba stosować przecinki w powyższej konstrukcji. Imiesłowy przysłówkowe współczesne (zakończone na -ąc) i uprzednie (zakończone na -wszy, -łszy) zawsze oddziela się przecinkami.
Monika Wosnitzka
Interpunkcja2011-02-26
Czy podając klientowi adres e-mail, na jaki może skierować zapytanie, można zastosować dwukropek (np. W razie dalszych pytań, proszę o przesłanie wiadomości na adres: info@info.pl) czy powinno być bez dwukropka przed adresem?
Niestety większość użytkowników języka polskiego uważa, że powinno się stawiać dwukropek przed podaniem adresu e-maila, numeru telefonu itp. Jedynym usprawiedliwieniem takiego myślenia jest chęć zwrócenia czyjejś uwagi na swoje dane, ale pamiętajmy, że taki zapis jest nie najlepszy. Zdanie poprawne: W razie dalszych pytań, proszę o przesłanie wiadomości na adres info@info.pl.
Monika Wosnitzka
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2011-02-26
Proszę o podanie liczby mnogiej do nazwiska Szwaja, np. mamy zaszczyt zaprosić Sz.P. Annę i Piotra Szwajów czy Szwaję?
W liczbie mnogiej mamy do czynienia z następującą odmianą: Szwajowie, nie ma Szwajów, ze Szwajami, zapraszamy Szwajów, idziemy ze Szwajami i rozmawiamy o Szwajach.
Joanna Przyklenk
Wymowa2011-02-26
Chodzi mi o akcentowanie. Jak wiemy, czasowniki w pierwszej osobie liczby pojedynczej mają końcówki typu itp.
Ja robię, Ja kupię, Ja wam dziękuję. Jednak wszędzie, w mowie potocznej nie słyszy się takiego akcentowania. Wszyscy mówią zrobie, kupie i tak dalej, również w telewizji. Jak zatem poprawnie powinno się fonetycznie wymawiać te samogłoski? Byłbym rad, gdybyście mnie oświecili. Co jest prawdą, co nie?
Prawidłowa wymowa nosówki [–ę] na końcu wyrazu charakteryzuje się osłabioną nazalizacją (nosowością). W związku z tym zwykle tej nosowości nie słychać i zamiast wygłosowego zapisanego [–ę] mamy w mowie [–e]. Za prawidłowe uznamy zatem sytuacje, w których idę wymawiane jest jak [ide] / [ide + słaba nosowość], a plotę jak [plote] / [plote + słaba nosowość]. Za hiperpoprawne (nazbyt poprawne), czyli niemieszczące się w normie uznaje się natomiast nazbyt staranne artykułowanie nosowości [–ę] na końcu wyrazu, czyli wymowa typu [idę], [plotę] uchodzi za niepoprawną. Sytuacja ta nie dotyczy nosówki [–ą] na końcu wyrazu, której nosowość należy artykułować, tzn., że nie można dopuszczać do sytuacji, kiedy wygłosowe –ą w piśmie zamieni się nam na [–o] w mowie.
Joanna Przyklenk
Ortografia2011-02-26
Czy powinniśmy napisać zagadnienia administracyjno-prawne czy zagadnienia administracyjnoprawne?
Oba zapisy mogą funkcjonować, jednak pisownia łączna lub z dywizem będzie zależała od znaczenia. Jeśli przez zagadnienia administracyjnoprawne ma się na myśli zagadnienia dotyczące prawa administracyjnego, to wówczas piszemy wyraz łącznie. Natomiast jeśli zagadnienia administracyjno-prawne są zarazem administracyjne i prawne, wtedy stosujemy w pisowni łącznik.
Joanna Przyklenk
Składnia2011-02-26
Chciałabym się upewnić, która forma jest poprawna: amortyzacja finansowego majątku trwałego czy amortyzacja od finansowego majątku trwałego). Chodzi o terminy z działu rachunkowości.
Amortyzacja w znaczeniu ekonomicznym to zmniejszanie się wartości środków trwałych w wyniku ich zużywania. A zatem konieczne jest użycie rzeczownika (i ewentualnie przymiotników) w dopełniaczu. Przyimek od jest tutaj zbędny.
Alicja Podstolec
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2011-02-26
Chciałabym spytać o odmianę nazwiska Maya. Czy będzie odmieniać się tak jak imię Maja?
Nazwisko May odmienia się według I deklinacji męskiej. A zatem: M. May, D. Maya, C. Mayowi, B. Maya, N. Mayem, Ms. Mayu. Dotyczy to oczywiście mężczyzny, noszącego to nazwisko. Pani May natomiast swojego nazwiska nie odmienia. W liczbie mnogiej paradygmat odmiany wygląda następująco: M. Mayowie, D. Mayów, C. Mayom, B. Mayów, N: Mayami, Msc: Mayach.
Alicja Podstolec
Znaczenie2011-02-26
Czy możliwe jest użycie nazw kulturologia antropocentryczna i literaturoznawstwo interkulturowe jako dyscyplin/dziedzin naukowych, czy mają one w ogóle sens?
Trudno opowiedzieć się jednoznacznie za sensem nazw dyscyplin/dziedzin naukowych, które Pani wymienia. KBN (Komitet Badań Naukowych), który jest naczelnym organem administracji rządowej do spraw polityki naukowej i naukowo-technicznej Polski, nie umieszcza ich na liście dyscyplin/dziedzin naukowych. Okazuje się jednak, że możliwe jest użycie takich pojęć. Na Wydziale Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego są katedry używające nazw, o których mowa: Instytut Kulturologii i Lingwistyki Antropocentrycznej, Katedra Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej. Czym jednak różniłby się przedmiot zainteresowania kulturoznawstwa od tematyki badań kulturologii? Czy możliwe są obserwacje kulturowe bez odnoszenia się do ich interkulturowości (pleonazm?)? Trudno o odpowiedź na te pytania. Mając jednak na uwadze fakt, że podziały w nauce zmieniają się niczym obrazy w kalejdoskopie, a powstawanie interdyscyplinarnych sfer badań jest coraz częstszym zjawiskiem, niebezpiecznie byłoby odmawiać racji bytu takim nazwom, choć obecnie wydają się one przejawem mnożenia bytów i chyba uznałabym je za nieuzasadnione.
Kinga Knapik
Ortografia2011-02-26
Jak napisać:
1) dyplom "Benemerenti" / Dyplom "Benemerenti" / dyplom benemerenti / dyplom Benemerenti;
2) medal "Milito pro Christo" / medal "Milito Pro Christo" / medal Milito pro Christo / medal Milito Pro Christo / Medal Milito pro Christo / Medal Milito Pro Christo
?
Wyraz pospolity (dyplom) nie wchodzi do nazwy własnej tego wyróżnienia ("dobrze zasłużonym"), więc pisownia: dyplom "Benemerenti" lub dyplom Benemerenti; 2) podobnie: medal "Milito pro Christo" lub medal Milito pro Christo.
Aldona Skudrzyk
Ortografia2011-02-26
Mam dwa pytania, na które nie jestem w stanie znaleźć satysfakcjonującej mnie odpowiedzi. Po pierwsze chodzi mi o zapis słów zarząd i rada nadzorcza. Czy należy je traktować jako organa spółki i pisać Rada Nadzorcza, Zarząd KWB „Konin”. I tutaj moja wątpliwość kolejna – jeśli z kontekstu wypowiedzi wynika, że chodzi o organa konkretnej spółki, czy można cały czas pisać je wielką literą? Czy może jednak zawsze małą? Drugie moje pytanie dotyczy kodeksów – kodeks pracy czy Kodeks Pracy? Kiedy wiadomo, że mowa o zbiorze praw, a kiedy, że to dokument?
Co do zapisu słów zarząd i rada nadzorcza. Sformułowanie ogólne: np. należy do kompetencji rady nadzorczej; ale w odniesieniu do konkretnego jednostkowego organu – wtedy PEŁNA NAZWA i wielka litera, czyli jeśli z kontekstu wypowiedzi wynika, że chodzi o organa konkretnej spółki, należy je pisać wielką literą. Drugie pytanie: kodeks pracy czy Kodeks Pracy? Wariant drugi zawarty w pytaniu (oba wyrazy pisane wielka literą) jest niepoprawny w każdej sytuacji. Pisownia jest dwojaka: kodeks pracy (podobnie kodeks rodzinny, kodeks cywilny itp.); wielka litera pojawi się tylko w pierwszym wyrazie, gdy stanowi on tytuł książki: Kodeks pracy.
Aldona Skudrzyk
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2011-02-26
Proszę o pomoc w odmianie nazwiska ŚRODA w liczbie mnogiej oraz Popielec w zdaniu: A za honor wielki uznamy, gdy Sz. P. Popielec/Popielca podczas uroczystości widzieć będziemy.
Nazwisko Środa w liczbie mnogiej będzie miało następującą postać: mianownik: Anna i Marek Środowie, dopełniacz (nie ma kogo, czego): Anny i Marka Środów, celownik (przyglądam się komu, czemu): Annie i Markowi Środom, biernik (widzę kogo, co): Annę i Marka Środów, narzędnik (idę na spacer z kim, czym): Anną i Markiem Środami, miejscownik (myślę o kim, czym): Annie i Marku Środach, wołacz (witajcie): Anno i Marku Środowie.
Natomiast w zdaniu A za honor wielki uznamy, gdy Szanownego Pana Popielca podczas uroczystości widzieć będziemy, czasownik widzieć wymaga rzeczownika w bierniku (widzieć kogo, co?), czyli jedyną poprawną formą będzie Pana Popielca. Ze swej strony sugeruję dodać imię owego Pana, a bez wątpienia zdanie będzie nie tylko poprawnie, ale i zgodne z najwyższymi normami etykiety językowej, np. A za honor wielki uznamy, gdy Szanownego Pana Marka Popielca podczas uroczystości widzieć będziemy.
Katarzyna Sujkowska-Sobisz
Słowotwórstwo2011-02-01
Czy poprawne jest używanie w języku prawniczym – mówionym i pisanym – dwóch sposobów pisowni i wymowy słowa subsumcja? Przeżywam katusze, gdy ktoś stara mi się wmówić, że używam danego słowa niepoprawnie. Tymczasem zgodnie z posiadanymi przeze mnie słownikami PWN wyraz sumsumcja etymologicznie związany jest z językiem łacińskim (sub- + sumere) i z tego względu nie jest potrzebne wstawianie dodatkowej litery -p- pomiędzy prefiks i rdzeń. Być może Polacy stosują analogię z wyrazem konsumpcja, który ma podobną historię, a jednak p wdarło się i jest używane oraz wymawiane. Z niecierpliwością oczekuję na odpowiedź. Już zdążyła mnie spotkać wątpliwa korekta ze strony jednego z wydawnictw prawniczych (wstawiono znamienne -p-).
Jak chodzi o historię terminu, racja jest po Pana stronie. Leksem powstał na bazie sub- oraz sūmere ‘brać’ i w takiej formie odnotowany jest w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego (w nowszych słownikach języka ogólnego brak hasła); w takiej formie wyraz notowany jest również w Słowniku ortograficznym PWN (z 2006 roku): subsumcja, subsumcyjny, subsumować (brak subsumpcji!). Dodam, że jest to również termin logiczny, w Małej encyklopedii logiki z 1988 roku definiowany jako: ‘stosunek inkluzji (właściwej) lub równości zachodzący między zakresami podmiotu i orzeczenia zdania ogólnotwierdzącego’. Odnotowuję ten fakt, bo w Internecie także jako termin logiczny funkcjonują obie postaci: subsumcja oraz subsumpcja. Zaskoczeniem zaś było dla mnie, że w korpusie języka polskiego PWN dwa razy pojawił się wyraz subsumpcja, natomiast brak przykładu na subsumcja (!). Czy to analogia do konsumpcja? Być może, ale problem wymaga głębszych studiów. W tej chwili istotna jest Pana postawa wobec prób ingerencji redaktorów w tekst Pana autorstwa. Powinien Pan bronić swojego stanowiska. Jako autor i specjalista ma Pan prawo decydować o postaci terminu, zwłaszcza że są za tym argumenty. Która postać zwycięży w rywalizacji: subsumcja vs. subsumpcja? Doświadczenie uczy, że lingwistyczne prognozy nie sprawdzają się. Dlatego wstrzymuję się z odpowiedzią na to pytanie.
Krystyna Kleszczowa
Odmiana2011-02-01
Proszę o podanie, jak będzie brzmiało słowo mysz (smycz, uprząż, noc) w wołaczu l.p. oraz l.m.
Wołacz każdego z przywołanych w pytaniu rzeczowników przyjmie w liczbie pojedynczej postać odpowiednio: myszy, smyczy, uprzęży, nocy, zaś w liczbie mnogiej: myszy (tak samo jak w lp.) oraz smycze, uprzęże, noce.
Katarzyna Mazur
Słowotwórstwo2011-02-01
Czy zwrot epoka wilhelmińska jest poprawny (w odniesieniu do historii Niemiec), czy też powinno być: epoka wilhelmiańska?
W pierwszym odruchu uznałam, że lepszy jest przymiotnik wilhelmiański, łatwo bowiem wskazać analogicznie utworzone przymiotniki, tzn. powstałe na bazie nazw osobowych za pomocą przyrostka -ański. Wymienić można dla przykładu: franciszkański, cezariański, wolteriański, wiktoriański, augustiański, kopernikański. Jednak moja pewność zgasła, gdy zajrzałam do Internetu. Pełno tam zarówno wyrażeń: epoka wilhelmiańska, jak i epoka wilhelmińska (też inne połączenia, np. styl wilhelmiański obok styl wilhelmiński). Gdy zastanowić się głębiej, w obu przypadkach mamy jednakowy problem słowotwórczy. Chodzi tu poprzedzenie przyrostka -ski funkcyjnie pustym morfemem -ań- bądź -in- (fachowo nazywa się ten morfem konektywem, są zresztą inne, jak np. -ew-: królewski czy –ow-: mistrzowski). Czy da się wskazać przymiotniki z zakończeniem ~iński? Udało mi się znaleźć dwa przymiotniki pochodne od nazw własnych: apoliński oraz sybiliński/ sybilliński. Źródłem przyrostka -iński jest łacina (por. łac. Sibyllinus), także wyrazy z zakończeniem -iński, w których -in- jest częścią nie przyrostka, a tematu: kalwiński, arlekiński, jakobiński. Trudno zatem orzekać, czy lepsza jest forma wilhelmiński, czy wilhelmiański – obie postaci przymiotników są zgodne z regułami słowotwórczymi języka polskiego.
Krystyna Kleszczowa
Słowotwórstwo2011-02-01
Redaguję pracę poświęconą geologii Ukrainy, w której pojawia się wiele form przymiotnikowych (nazwy złóż, stref geologicznych itp.) utworzonych od nazw miejscowych. Będę wdzięczna za pomoc w następującej kwestii: czy istnieją jakieś zasady dotyczące stopnia i zakresu spolszczania przy tworzeniu tego typu przymiotników. Czy spolszczeniu ulega tylko końcówka (np. Suszczany – suszczański/ suszczanski)? Czy spolszczony jest cały wyraz (np. Stremyhorod – stremigorodzki/ stremygorodzki/ stremyhorodzki; Nowi Biłokorowyczi – biłokorowicki/ biłokorowycki/ białokorowicki)? Czy w formach pochodnych należy zachować znak zmiękczenia zaznaczany w transkrypcji apostrofem?
W polszczyźnie funkcjonuje kilka przyrostków dla przymiotników tworzonych od nazw miejscowości, przy czym ich dobór uwarunkowany jest przede wszystkim tradycją nazewniczą i zwyczajem lokalnym, w mniejszym stopniu budową nazwy, np. jeśli temat nazwy miejscowości kończy się na -d, to przyrostek ma postać -dzki, por. beskidzki, jeśli na -cz, to -cki, por. drohobycki, komaniecki od Drohobycz, Komańcza. Prócz podanych funkcjonują przyrostki: -ski (Charzykowy → charzykowski, Bychowa → bychowski), -ański (Biebrza → biebrzański, Biafra → biafrański), -ijski (Ismalia → ismalijski). Formanty te funkcjonują zarówno w przymiotnikach od polskich nazw miejscowości, jak i w przymiotnikach od nazw obcych – starałam się to pokazać w doborze przykładów.
Jakie kryterium przyjąć dla nazw ukraińskich? Wiele z nich mocno tkwi w polskiej tradycji, np. halicki od Halicz, brzeżański od Brzeżany, kamieniecki od Kamieniec Podolski, zbaraski od Zbaraż, komaniecki lub komańczowski od Komańcza. Tu polecam słownik ortograficzny. Ale nie wszystkie nazwy są tam umieszczone, brak np. przymiotnika od Nowi Biłokorowyczi, brak od Stremyhorod, też od Suszczany. Jeżeli decydujemy się na tworzenie przymiotnika, oczywiste jest dodanie przyrostka w polskiej postaci, zatem suszczański, a nie suszczanski. Natomiast ostrożna byłabym ze spolszczaniem tematów obcych nazw. Jeśli nazwa nie tkwi w polskim zwyczaju językowym, lepiej ograniczyć się do zasad transliteracji, w przypadku nazw ukraińskich znaleźć je można tutaj.
Dodam na koniec, że tworzenie przymiotników od nazw miejscowości to problem nie tylko w odniesieniu do nazw obcych, ale i polskich. Tak jest zawsze, gdy o doborze przyrostka w pierwszym rzędzie decyduje uzus językowy. W przypadku wątpliwości można uciec się do deskrypcji, np. złoża okolic miejscowości X, strefa geologiczna okręgu X.
Krystyna Kleszczowa
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2011-01-25
Michael Polanyi to węgierski chemik i filozof, którego nazwisko sprawia wiele kłopotów w odmianie. Jak prawidłowo powinniśmy je odmieniać?
Nazwiska węgierskie zakończone w pisowni na -i lub -y oznaczające wymawiana samogłoskę odmieniają się jak polskie przymiotniki, przy czym przed końcówkami -ego oraz -emu owo pojawiające się w mianowniku ostatnie -i lub -y zostaje, natomiast przed końcówkami -im/-ym, a w liczbie mnogiej przed -ich/-ych, -im/-ym/, -imi/-ymi) znika. Prawidłowe formy przypadków zależnych zakończonego na -i nazwiska Polanyi w liczbie pojedynczej wyglądają więc następująco: D. Polanyiego, C. Polanyiemu, B. Polanyiego, N. Polanyim, Ms. Polanyim – za każdym razem obowiązuje pisownia bez apostrofu.
Poniżej podaję jeszcze raz tę odmianę, tym razem jednak z wyraźnym zaznaczeniem granicy między tematem i końcówką: D. Polanyi-ego, C. Polanyi-emu, B. Polanyi-ego, N. Polany-im, Ms. Polany-im.
Dodam też, iż nie wszystkie nazwiska węgierskie kończące się w zapisie na literę -y mają w wygłosie samogłoskę y. Uważać trzeba na nazwiska zakończone na -ny (wymawianymi: [ń]), -ly (wym. [j]) oraz -gy (wym. [dź]) – odmieniają się one bowiem jak męskie rzeczowniki miękkotematowe typu grzebień. Oczywiście także w ich przypadku obowiązkowo rezygnujemy z apostrofu przed końcówką.
Katarzyna Mazur

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129