Najczęściej zadawane pytania (227) Ortografia (590) Interpunkcja (198) Wymowa (69) Znaczenie (263) Etymologia (305) Historia języka (26) Składnia (336) Słowotwórstwo (139) Odmiana (332) Frazeologia (133) Poprawność komunikacyjna (190) Nazwy własne (436) Wyrazy obce (90) Grzeczność językowa (40) Różne (164) Wszystkie tematy (3311)
w:
Uwaga! Można wybrać dział!
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2007-06-25
Chciałbym uzyskać opinię na temat możliwości nadania dziecku imienia Ava.
Imię takie miała moja babcia, która emigrując po wojnie do Stanów Zjednoczonych zmieniła tam trudne do wymówienia imię Stanisława właśnie na Ava.
Z informacji, jakie uzyskałem, imię to jest za granicami polski dosyć popularne:
http://www.thinkbabynames.com/meaning/0/Ava.
To angielskie imię jest najprawdopodobniej wariantem imienia Ewa (angielskie Eve), choć niektóre etymologie jego początek dostrzegają w czasach starożytnych. Jako imię Pana babci było oczywiście skróceniem. Nosiła je sławna aktorka Ava Gardner (1920-1990), urodzona 24 grudnia, a więc w dniu imienin Ewy. Jest to - owszem - dość popularne w ostatnich latach imię, jednak wedle mojej wiedzy tylko w niektórych krajach angielskojęzycznych. Nie widzę istotnych przeszkód, by to imię nadawać również w Polsce, z tym, że w pisowni najlepiej by było je spolszczyć, ale nie wiem, czy w formie Awa nadal pozostanie tak atrakcyjne. Jest jeszcze jeden mały kłopot: w języku oryginału wymawia się je [ejwa]. Jeśli więc obstaje Pan przy zamiarze nadania tego imienia dziecku, najlepiej zaproponować je w urzędzie stanu cywilnego, a martwić się (i ewentualnie ponownie pisać do poradni) w razie odmowy.
Jan Grzenia
Frazeologia2007-06-22
Czym różni się kamień węgielny od aktu erekcyjnego? Już wkrótce czeka mnie organizacja imprezy i nie bardzo wiadomo, jak ją nazwać. Próbowałem szukać w internecie i nigdzie nie znalazłem jednoznacznej definicji. Będę bardzo wdzięczny za odpowiedź.
Związku frazeologicznego kamień węgielny używamy, mówiąc o czymś, co jest podstawą i najważniejszym składnikiem czegoś, wyrażenia tego możemy użyć w wielu dziedzinach życia, np. Kamieniem węgielnym polskiej opery są dzieła Stanisława Moniuszki, Pogląd ten jest kamieniem węgielnym filozoficznej tradycji zachodu. Natomiast wyrażenie akt erekcyjny dotyczy tylko i wyłącznie dziedziny budownictwa. Jeśli ktoś położył lub wmurował kamień węgielny pod jakąś budowlę, to położył pierwszą cegłę w miejscu jej budowania lub wmurował akt erekcyjny w to miejsce. Jak widać, akt erekcyjny ma węższe znaczenie niż kamień węgielny. Polecam Słownik mitów i tradycji kultury W. Kopalińskiego oraz Inny słownik języka polskiego.
Katarzyna Murzyn
Składnia2007-06-22
Mam tu fragment zdania, które mówi o podatku drogowym: to, ile zapłacisz, zależy od mocy silnika, rodzaju paliwa i wieku samochodu. Średnio liczy się 2,5-3 euro (10-12 zł) na jednego konia mechanicznego. Pytanie brzmi: na jednego konia mechanicznego czy na jeden koń mechaniczny?
Czy to koń cwałujący, czy koń mechaniczny - dzięki metaforycznemu przeniesieniu znaczenia gramatyka w zakresie końcówek biernika nie zmienia się. Dlatego podany cytat jest poprawny, gdyż przyimek na wymaga tegoż biernika, a on dla obu koni przyjmuje postać koni-a. Tego samego biernika wymagają metry na sekundę, kilowaty na godzinę itp.
Iwona Loewe
Znaczenie2007-06-22
Czy poprawne jest określenie kserować na czynność polegającą na wykonanie kopii na kserografie? Czy nie powinno się mówić kopiować?
Oba słowa kserować i kopiować dobrze służą określaniu czynności powielania. Pierwszy akcentuje narzędzie, za pomocą którego się ją wykonuje, drugie zaś - cel, w jakim się czynność wykonuje. Porównajmy inne czasowniki, które powstały w oparciu o nazwę narzędzia: szydełkować, faksować, telefonować.
Iwona Loewe
Odmiana2007-06-22
Interesuje mnie pisownia stopnia najwyższego przymiotnika niekorzystny. Czy będzie to słowo najniekorzystniejszy? Czy też należy w takim wypadku użyć zwrotu najbardziej niekorzystny, bądź najmniej korzystny? Jeżeli forma najniekorzystniejszy jest niepoprawna, to dlaczego?
Forma najniekorzystniejszy jest bez wątpienia poprawna, ale w moim odczuciu mało wyrazista. Blisko jej do nietożsamego semantycznie zwroty nie najkorzystniejszy (najniekorzystniejszy – najbardziej niekorzystny, nie najkorzystniejszy – taki, który nie jest najbardziej korzystny, ale nie jest niekorzystny). Wydaje mi się, że bardziej jednoznacznie interpretowalną formą, będzie zwrot najbardziej niekorzystny (czyli taki, który jest całkowicie pozbawiony korzyści). Inna forma, którą Pani (Pan) proponuje jako synonim stopnia najwyższego przymiotnika niekorzystny to zwrot najmniej korzystny. Zwrot ten zakłada istnienie jakiejś, może nie największej, ale realnej korzyści. A zatem formy, które chciałaby Pani (chciałby Pan) widzieć jako opisowe zastępniki syntetycznych form stopnia najwyższego nie zawsze znaczą to samo. Reasumując - myślę, że w tej sytuacji najkorzystniej :-) jest powiedzieć najbardziej niekorzystny, całkowicie pozbawiony korzyści lub zupełnie niekorzystny.
Katarzyna Sujkowska-Sobisz
Wyrazy obce2007-06-22
Uprzejmie proszę o wyjaśnienie znaczenia zwrotu: popełnić faux pas. W słownikach wyrazów obcych nie ma szukanego wyrażenia, a często spotykam się z tym nieznanym mi zwrotem w języku mediów.
Wyrażenie faux pas mogła znaleźć Pani bez problemu w Słowniku wyrazów obcych, w Słowniku francusko-polskim, w Słowniku poprawnej polszczyzny czy w Nowym słowniku języka polskiego. Faux pas [wym. fo pa, nie: fo pas] pochodzi z języka francuskiego i dosłownie oznacza fałszywy krok. Przenośnie oznacza postępek nie na miejscu, nietakt, gafę, niezręczność, błąd. W polszczyźnie faux pas jest rodzaju nijakiego, mówimy więc np. Popełniłem wielkie faux pas.
Katarzyna Murzyn
Odmiana2007-06-22
Proszę o wskazanie odpowiedniej formy: stosowanie mieszanki propan-butan czy stosowanie mieszanki propanu-butanu.
Najmniej problemów przyniosłoby z pewnością rozwiązanie: stosowanie mieszanki propanu z butanem. Jednak nie oddałoby to zwyczajowej nazwy gazu LPG, który zwykło się nazywać propan-butan - według polskiego odpowiednika. Trudno też szukać łatwiejszych rozwiązań, skoro można rozstrzygnąć o poprawności zaproponowanych sformułowań. Tak naprawdę o zastosowaniu jednej z form zdecydują preferencje językowe, gdyż oba warianty są poprawne. Oczywiście możliwy jest jeszcze trzeci wariant: stosowanie propanu-butanu, kiedy wiadomo (czy domyślić się można), że o mieszaninę chodzi. Jak pan słusznie zauważył, oba człony między dywizem (i propan, i butan) są odmienne. Bezwzględnie należałoby odmienić propan-butan w zaproponowanym przeze mnie wariancie. Mimo że jest to rzeczownik odmienny, w przykładzie stosowanie mieszaniny propanu-butanu można pozostawić propan-butan w postaci mianownikowej, ponieważ wyraz ten pełni w zdaniu funkcję przydawki rzeczownej, czyli dookreśla odmienioną już postać mieszanki. Odmiana propanu-butanu, choć wzorcowa składniowo, brzmi nieco nienaturalnie, dlatego sam wybrałbym wariant pierwszy: stosowanie mieszanki propan-butan. Podkreślam jednak raz jeszcze, że obie formy są poprawne.
Marcin Kluczny
Wymowa2007-06-22
Czy poprawna jest wymowa „w romantyźmie”?
Formy miejscownika liczby pojedynczej wyrazów zakończonych na -yzm można wymawiać dwojako, a zatem [romantyźm’je] lub [romantyzm’je], [katolicyźm’je] lub [katolicyzm’je], [stoicyźm’je] lub [stoicyzm’je] etc. Słowniki podają obie wersje wymowy, ponieważ obie są w użyciu, jednak Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN pod red. A. Markowskiego wskazuje (czy słusznie?), że wymowa „twarda” [romantyzmie] miałaby być obecnie rzadsza. Przedwojenny Słownik ortoepiczny Stanisława Szobera (1938) wymieniał wyłącznie postacie z twardym z. W naszych czasach z punktu widzenia fonetycznego forma z miękką spółgłoską ź jest rezultatem naturalnego w polskiej fonetyce upodobnienia głosek pod względem miękkości, ponieważ po ź znajduje się zmiękczona przez j głoska m’, a w polszczyźnie grupy spółgłoskowe wymawia się w zasadzie w sposób jednolity. Wymowę [romantyźm’je] uznaje się za typową realizację fonetyczną wymienionych wcześniej form, zaś wymowa ortograficzna [romantyzm’je] bywa obecnie odbierana jako przejaw hiperpoprawności, jako wymowa pretensjonalna. Jako polonistka sama wymawiam [romantyźm’je] i taką też wymowę polecam.
Katarzyna Wyrwas
Ortografia2007-06-22
Chciałam zapytać, jaki wyraz jest poprawny albo bardziej uzualny: suteryna czy suterena - chodzi mi o pomieszczenia w budynkach. Ludzie często używają obu tych form. Czy obie są poprawne?
Suterena, suteryna jest to część budynku położona poniżej poziomu ziemi. Mieszczą się w niej najczęściej małe sklepy, zakłady rzemieślnicze, czasem też pełni funkcję małych mieszkań. Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego (Warszawa 2004) traktuje hasło suterena jako wzorcowe, natomiast suteryna jest uznana za słowo potoczne. Redaktor Innego słownika języka polskiego traktuje obie wymienione przez Panią formy za poprawne, kładąc nacisk na to, iż suteryna jest rzadziej używana. W Internecie o wiele częściej występuje forma wzorcowa suterena, acz w życiu codziennym (na przykład mieszkańców Beskidu Żywieckiego) częściej mamy możliwość usłyszeć, że ktoś zaprasza nas do swojej suteryny. Warto wspomnieć, iż słowo suterena jest zapożyczeniem, pochodzi od francuskiego słowa souterrain.
Anna Majdak
Odmiana2007-06-22
Mam pytanko: która forma jest poprawna śmieci czy śmiecie?
Obie formy, a więc śmieci i śmiecie, są poprawne, mówimy np. kosz na śmieci albo kosz na śmiecie. Są to oczywiście formy mianownika liczby mnogiej rzeczownika śmieć. Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN pod red. A. Markowskiego notuje także oddzielnie rzeczownik śmiecie rodzaju nijakiego, który nie posiada liczby mnogiej. Jest on jednak uznany za przestarzały. Określamy nim zbiorowo rzeczy bezużyteczne, np. dużo śmiecia było na strychu (zob. też Inny słownik języka polskiego pod red. M. Bańki).
Maria Czempka
Wyrazy obce2007-06-22
Zwracam się z uprzejmą prośbą o wyjaśnienie znaczenia i pochodzenia oraz odmiany i sposobów użycia słowa target.
Słowo target przywędrowało do nas z języka angielskiego wraz ze zmianą systemu gospodarczego i rozprzestrzenianiem się koncepcji marketingu jako zasady prowadzenia przez przedsiębiorstwa i organizacje komunikacji między klientem (otoczeniem) a producentem (organizacją). W języku angielskim target oznacza ‘cel’, także ‘tarczę strzelniczą’. W marketingu jednak ma wyspecjalizowane znaczenie ‘grupy docelowej’ (target group), czyli określonej w strategii marketingowej (także strategii promocyjnej) grupy społecznej, do której kieruje się przekaz (komunikat, przesłanie) promocyjne; adresatów reklamy; czasami target group utożsamia się z klientem dokonującym zakupu, co jednak nie wydaje się słuszne. Grupą docelową mogą być np. kobiety w przedziale wiekowym od 18-25 lat (dla takich produktów, jak magazyn ilustrowany, pewnego typu kosmetyki, pewnego typu odzież). Choć target group lub w skrócie target ma swój odpowiednik polski (grupa docelowa), to w specjalistycznym języku reklamy (także public relations) i marketingu używa się raczej angielskiej formy, która ma już status terminu naukowego. Używając całego terminu target group, nie odmieniamy go, ale w żargonie reklamowym, a nawet w specjalistycznej literaturze często spotkać można skróconą wersję: target. Rzeczownik ten odmieniany według deklinacji męskiej: MB. target, D. targetu, C. targetowi, N. targetem, Ms. targecie. Sądzę, że należy raczej zalecać używanie polskiego odpowiednika, czyli grupa docelowa.
Jacek Warchala
Etymologia2007-06-22
Moje pytanie dotyczy czasownika ukamienować. Dlaczego formą poprawną jest ukamienować (z twardym n, a nie ukamieniować (z miękkim ni) skoro czasownik ten pochodzi, moim zdaniem, od rzeczownika kamień, w którym występuje przecież miękkie ń?
Czasownik kamienować rzeczywiście pochodzi od rzeczownika kamień, ale nie znaczy to, że temat słowotwórczy musi być zachowany w niezmienionej postaci. Zachodzi tutaj oboczność ń : n, która wynika z faktu, że głoska ń powstała w języku polskim z twardego n (pod wpływem oddziaływania pewnego typu samogłosek zmiękczających). W wyrazie kamienować taka sytuacja nie występowała i dlatego n pozostało twarde. Podobna oboczność zachodzi też w wypadku przymiotnika kamienny utworzonego od słowa kamień.
Mirosława Siuciak
Grzeczność językowa2007-06-22
Szanowni Państwo! Uprzejmie proszę o poradę w poniższej sprawie. W jaki sposób mogę zwracać się do moich teściów, których zbyt dobrze nie znam? Czy wypada mi zapytać teściów, czy mogę zwracać się do nich po imieniu? Czy mam nadal mówić Pan lub Pani? Zaznaczam, że nie chciałabym używać słów mamo i tato.
Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa. Wyklucza Pani najbardziej chyba rozpowszechnioną formę zwracania się do teściów, czyli mamo i tato lub różne warianty tych form adresatywnych. Z kolei używanie form oficjalnych, czyli pan i pani, w kontaktach rodzinnych dziś wydaje się bardzo oficjalne, by nie powiedzieć: zbyt oficjalne. Co pozostaje? Najlepiej by było, gdyby teściowie zauważyli Pani kłopoty w komunikacji z nimi i zaproponowali coś, co usatysfakcjonowałoby obie strony. Myślę, że pytanie ich o to, czy można mówić do nich po imieniu, może być ryzykowne. Tym razem to teściowie mogą poczuć się niekomfortowo lub nawet będą urażeni (tym, że nie rozważa Pani nazywania ich rodzicami i // lub tym, że osoba młodsza (zakładam) zwraca się z takim pytaniem do osób mających więcej lat niż ona). Może usłyszy Pani, że zgadzają się na formę „po imieniu” (ale nie będzie Pani wiedzieć, czy to zgoda wymuszona Pani pytaniem – w takich sytuacjach trudno się odmawia, czy też rzeczywiście chętnie przejdą z Panią na ty). Trzeba być jednak przygotowanym i na to, że padnie odpowiedź odmowna – a to popsuje (przynajmniej na jakiś czas) atmosferę w rodzinie. Nie pisze Pani, jak teściowie zwracają się do Pani, co może być ważne dla Pani postępowania i decyzji. Być może warto byłoby rozważyć przeprowadzenie rozmowy na temat tego, jak zwracać się do teściów, najpierw z mężem. Być może takie rozwiązanie byłoby najprostsze. Mąż zna swoich rodziców, ich poglądy, postawy i może mógłby Pani zasugerować, jak do nich się zwracać. Może też Pani spróbować mówić do teściów bezosobowo, unikając form osobowych i form adresatywnych jednoznacznych, czyli np.: czy mogę prosić o podanie soli itp. Jeśli spotyka ich Pani rzadko, taka strategia może okazać się dobra, choć wymaga sporego wysiłku, by unikać form ty czy pan // pani. Nie udzielę Pani jednoznacznej odpowiedzi, bo to niemal niemożliwe. Tu nie ma sztywnych reguł. Nie znam Pani wieku i charakteru, ani też tego samego nie wiem o Pani teściach (a to ważne dla decyzji w zakresie form zwracania się do siebie), nie znam relacji między Panią a nimi i między nimi a Pani mężem. Nie wiem, czy teściowie są konserwatywni czy nowocześni (by określić to z grubsza). Pani kolejne pytanie dowodzi, że denerwują Panią formy mniej oficjalne, jeśli nie są symetryczne. Być może teściowie też uznaliby za nietakt pytanie, a właściwie propozycję, mówienia do nich po imieniu skierowaną przez osobę od nich młodszą. Sprawa jest naprawdę delikatna. I, jeśli Pani oczekuje rady, sugerowałabym raczej najpierw rozmowę – szczerą – z mężem, który albo coś poradzi, albo będzie pośrednikiem w rozmowie z teściami o tym, jak Pani ma się do nich zwracać. Proszę też mieć na uwadze wariant „bezosobowy”. Osoby, które mają lub miały podobny problem, mówią, że to zdaje egzamin, a kłopoty częściowo mijają, kiedy pojawia się dziecko, wtedy bowiem można przejść na formy dziadek i babcia.
Małgorzata Kita
Odmiana2007-06-22
Mam pytanie dotyczące słowa infrastruktura. Czy jest możliwe użycie tego słowa w liczbie mnogiej, np. ...rozwoju najlepszych infrastruktur badawczych spośród istniejących w Europie?
Słowo infrastruktura jak zdecydowana większość słów w języku polskim posiada liczbę mnogą. Odmiana w liczbie mnogiej wygląda więc następująco: M. infrastruktury, D. infrastruktur, C. infrastrukturom, B. infrastuktury, N. infrastrukturami, Ms. infrastrukturach, W. infrastruktury. Jak podaje Słownik poprawnej polszczyzny pod red. A. Markowskiego, słowo to jest nadużywane w stylu publicystycznym i oficjalnym. Wydaje się, że w podanym przykładzie można znaleźć lepszy odpowiednik tego słowa.
Alicja Podstolec
Słowotwórstwo2007-06-22
Czy w języku polskim wyraz honorowość to forma przyjęta, używana, poprawna?
W języku polskim prawie każdy przymiotnik może być bazą dla rzeczownikowej nazwy cechy zakończonej na -ość, por. ofiarny → ofiarność, bierny → bierność, naturalny → naturalność, labilny → labilność. Zdarzają się jednak wyjątki, przy czym mają one różne przyczyny. Przykładem niech będą rzeczowniki na -ość, notowane w Słowniku Doroszewskiego, ale dziś już nieobecne:
1. *tajemność – jest dziś przymiotnik tajemny, ale od niego nie tworzymy nazwy jakości, za to nadal funkcjonuje wyraz tajemniczość, powstały od bliskoznacznika tajemniczy;
2. *następność – nie funkcjonuje taki rzeczownik, choć jest przymiotnik następny; funkcję wyrazu *następność przejął hiperonim kolejność;
3. *szpetność – jest szpetny, ale od tego przymiotnika tworzy się rzeczownik szpetota;
4. *głupość – taki rzeczownik nie funkcjonuje, ale jest głupota;
5. *sprytność – jest sprytny, ale gdy chcemy mówić o sprycie, posługujemy się rzeczownikiem spryt;
6. *przyjazność – jest przymiotnik przyjazny, gdy jednak chcemy mówić o tym, że coś / ktoś ma taką cechę, używamy rzeczownika przyjaźń albo synonimu: życzliwość.
Jak widać, różne są przyczyny blokad przy tworzeniu nazwy cechy na -ość. Nie ma rzeczownika honorowość, w razie potrzeby używamy wyrazu honor. Dotąd odpowiedziałam na część pytania: honorowość nie jest formą przyjętą, nie jest używaną. Ale czy poprawną? Jest to wyraz potencjalny. Skoro mamy przymiotnik honorowy, może się pojawić rzeczownik na -ość, jak pojawiały się podane wyżej wyrazy, odnotowane w starszych słownikach, choć dziś już nieużywane. Jednak oceny takiego neologizmu można dokonać dopiero na tle całego zdania. O samym wyrazie bez kontekstu nie można powiedzieć więcej, niż to zrobiłam wyżej.
Krystyna Kleszczowa

Nazwy własne (pisownia i odmiana)2007-06-22
Chciałabym zapytać, czy nazwisko Hirsch odmienne się przez przypadki.
Jeśli właścicielem nazwiska Hirsch jest mężczyzna, wtedy odmienia się ono w następujący sposób: Hirsch, Hirscha, Hirschowi, Hirscha, z Hirschem, o Hirschu. Jeśli zaś nazwisko to nosi kobieta, wtedy pozostaje ono nieodmienione.
Ewelina Pałka
Ortografia2007-06-22
Chciałam zapytać, czy poprawna jest pisownia: hip-hop (ponieważ spotkałam wiele wariantów zapisu, m.in. Hip-Hop, HipHop, hiphop) oraz jak będzie wyglądał zapis form przymiotnikowych, np. hip-hopowy.
Poprawna jest postać hip-hop, natomiast przymiotnik możemy zapisać na dwa sposoby: razem hiphopowy albo z łącznikiem hip-hopowy.
Ewelina Pałka
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2007-06-22
W związku z wątpliwościami, jakie ostatnio pojawiły się w naszym Stowarzyszeniu, proszę o odpowiedź, jak należy odmieniać słowo Gwiazda, tzn. zawodnik występował w „Gwieździe” czy w „Gwiaździe”? Dziękuję za odpowiedź. Stowarzyszenie Rekreacyjno-Sportowe „Gwiazda”
Należy powiedzieć „w Gwieździe”, zachowując oboczności takie same, jak w wyrazie pospolitym.
Jan Grzenia
Nazwy własne (pisownia i odmiana)2007-06-21
Chciałabym się dowiedzieć, czy w przypadku imienia i nazwiska: Florian Henckel von Donnersmarck odmiana w dopełniaczu wygląda: Florian Henckela von Donnersmarcka?
Nazwiska obce z przedimkami typu von, van, de w polszczyźnie są odmieniane, por. np. Otto von Bismarck (Ottona von Bismarcka), Vincent van Gogh (Vincenta van Gogha), Charles de Gaulle (Charles’a de Gaulle’a) i inne. W interesującym Panią nazwisku austriacko-niemieckiego reżysera i scenarzysty pierwsza część (Henckel) pozostaje nieodmienna, formy przypadków byłyby zatem następujące: DB. Floriana Henckel von Donnersmarcka, C. Florianowi Henckel von Donnersmarckowi, N. Florianem Henckel von Donnersmarckiem, Ms. Florianie Henckel von Donnersmarcku (por. także tytuł książki na temat tego magnackiego rodu: A. Kuzio-Podrucki, Henckel von Donnersmarckowie. Kariera i fortuna rodu, Bytom 2003). Jeśli mówi się jednak o rodzie, używając jedynie owej pierwszej części nazwiska (Henckel), jest ona odmieniana, np. Hencklów, Hencklom, Hencklami itd.
Katarzyna Wyrwas
Składnia2007-06-21
Chciałem zapytać, która forma jest poprawna: Rolnictwo dostarcza wyroby i usługi czy też Rolnictwo dostarcza wyrobów i usług.
Używając wyrazu dostarczać w znaczeniu: coś dostarcza (komuś) czegoś, możemy zastosować dwie równorzędne konstrukcje składniowe: z biernikiem - dostarczać komuś COŚ (np. Urządzenie to dostarcza ciepło do mieszkań), jak również z dopełniaczem - dostarczać komuś CZEGOŚ (np. Owce dostarczają człowiekowi mleka i wełny). Proponuję jeszcze zastanowienie się nad stwierdzeniem dostarczają [...] usług. Nie zawsze istnieje wzajemność pomiędzy nazwą czynności i jej wykonawcą. Usługę się świadczy, natomiast podmiot świadczący usługę może być nazwany dostawcą usługi.
Radosław Miszak

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166